Komin heim!

Komin til Íslands og er búin að skila. Aðdragandinn að skilunum var strangur þar sem svefn var af skornum skammti. En nú er þetta búið en fyrirlesturinn verður svo um miðjan mánuðinn. Nú er bara að hlaða batteríin eftir erfiðar vikur.

Fleira er ekki í fréttum….

Búin að hlaupa á vegg

Nokkrir dagar til stefnu….það styttist í heimkomu og þar af leiðandi styttist í skil.

Ég virðist hafa hlaupið á vegg í dag. Ekki í þeirri skilgreiningu að ég hafi tekið mig til og miðað á vegg heldur er þetta orðalag tekið úr íþróttunum. En fólk á það til að segja þetta þegar það er að hlaupa maraþon og það styttist í mark en allt í einu þá er eins og allur kraftur sé úr því tekið og erfitt er að komast alla leið. Þreytan er að heltaka mig og á ég erfitt með að halda augunum opnum og hvað þá að einbeita mér að skrifunum.

En listinn fyrir morgundaginn er ansi langur svo að það þýðir ekkert að kvarta heldur girða sig í brók og reyna að vinna í því sem er á “to do” listanum. Ég vona nú að ég muni hressast þegar líður á kvöldið því annars verður nóttin löng.

Annars er fátt í fréttum. Bíð spennt eftir að koma heim og hitta alla. Svo hlakka ég mikið til að sjá öll börnin sem eru við það að fæðast eða hafa komið í heiminn á meðan ég hef verið hér úti. Það er skrýtið að hugsa til þess að eitt sinn var maður nú jafn lítill og þessi kríli þar sem áhyggjur voru víðs fjarri og þar sem lífið gengur út á það að nærast og sofa.

En það er margt sem þessi dvöl mín hér í NY hefur kennt mér. Það fyrsta er að aðlagast því umhverfi sem maður er staddur í hverju sinni. Ég myndi nú ekki segja að það hafi verið neitt sérstaklega erfitt fyrir mig að aðlagast þessum nýju aðstæðum sem ég kom mér í hér í janúar en ýmislegt hefur tekið á taugarnar og andlega líðan sem ég ætla nú ekkert að fara útlista hér. En það má með sanni segja að nú er ég reynslunni ríkari og þessi dvöl mín hér hefur svo sannarlega breytt mér fyrir lífstíð. Ég held að það sem svona dvöl kennir manni fyrst og fremst er að meta það góða í lífinu og alla þá yndislegu einstaklinga sem maður á að, bæði fjölskyldu og vini. Þetta eru ekki sjálfsagðir hlutir og það þarf að huga að því eins og öllu öðru.

En jæja komið nóg af rugli, það væri ekki slæmt ef ég gæti yfirfært þessa ritþörf mína yfir á ensku og ekki væri verra ef það myndi tengjast tau próteini!;)

Later

Gróin föst við stólinn.

Ef það er hægt að gróa fastur við stól þá held ég sé á langleiðinni þangað. Skrifin ganga prýðilega, gengur kannski ekki smurt en gengur þó. Er með ritstíflu á þessari stundu og því ákvað ég að athuga hvort ég gæti ekki losað um hana með því að skrifa hingað inn.

Hummmm….

Ég er greinilega með ritstíflu það sem mér dettur ekkert í hug að skrifa….

Svo að þessi færsla fær verðlaun fyrir að vera lélegasta færsla ársins!;)

Mun tölvan lifa af…

Ég er enn bara nokkuð hress en helstu áhyggjur mínar á þessari stundu er hvort tölvan mín muni lifa af næstu tvær vikur. Hún hefur verið að haga sér e-ð undarlega undanfarið og tók Sigurjón hana í smá nostur í fyrradag og reyndi að hreinsa af diskinum svo að ég gæti nú kannski verið með fleiri en tvö skjöl opin í einu. Hún var nefnilega ekki alveg að ráða við þetta flakk á milli skjala og þurfti ég stundum að bíða eftir henni í nokkrar mínutur og það eru einfaldlega ekki mínútur sem ég get verið að eyða í einhverja bið. En hún varð strax betri eftir meðferðina hjá Sigurjóni.

En í morgun fór svo allt aftur í rugl þegar músin hætti að virka (má kannski vera vegna þess að ég hellti smá mjólk yfir hana í morgun!:s) en þegar Sigurjón var búin að koma henni í lag þá var ritgerðin öll í rugli þar sem e-rn stilling í heimildarforritinu gerði það að verkum að allar heimildirnar fóru úr listanum aftast inn í skjalið og varð skjalið 120 blaðsíður. Ég hef ekki hugmynd um hvernig ég fór að þessu en eitthvað gerði ég, tölvan hefur varla sjálfstæðan vilja. Ég hélt ég myndi trompast en aftur kom Sigurjón til bjargar (sem by the way var að fara að sofa þar sem hann svaf ekkert í nótt) og reddaði málunum.

En eins og þið sjáið væri ég líklegast í djúpum skít ef ég hefði ekki Sigurjón tölvukall alltaf við hendina. Ég hef aldrei verið neitt sérstaklega inn í svona hlutum og sérstaklega þegar maður er með einhvern inn á heimilinu sem er miklu betur í þessu sjálfur þá er maður nú ekkert að stressa sig á því að hafa öll þessi tölvumál á hreinu. Það er miklu þægilegra að kalla bara á Sigurjón sem kippir þessu í liðinn á nokkrum mínútum (eða klukkustundum) í staðinn fyrir að ég sé að reyna e-ð að klóra í bakkann í marga klukkutíma (eða daga).

En ég vona það besta og ég muni geta skilað af mér þann 30. apríl án mikilla tölvuvandræða, ég held að ég sé komin með nóg af slíku í bili. Nú þarf allt að ganga smurt það sem eftir er….

Later.

Fréttir um ekki neitt!;)

Ætla að hafa þetta stutt og laggott í þetta sinn.

Ég er búin að jafna mig á usb-slysinu sem átti sér stað í síðustu viku. Það var ekki auðvelt og átti ég erfitt með að höndla það á laugardaginn en sem betur fer var Sigurjón heima til að róa mig, það er gott að eiga góða að sem sjá það jákvæða í öllu og hjálpa manni í einu og öllu!;)

Páskarnir voru fínir, súkkulaðið rann ljúft niður. Ég og Sigurjón borðuðum framandi mat á páskakvöld þar sem við prófum stað sem matreiðir mat frá Sri Lanka og var maturinn alveg virkilega góður.

Ritgerðarskrif ganga fínt. Þetta er að verða eitt stórt ferlíki og að einhver nenni að lesa 17 stykki af svona ritgerðum er alveg hreint ótrúlegt.

Það nálgast í heimkomu, ekki nema 16 dagar þar til ég verð á fluginu heim til landsins (úff hjartað tók aukakipp þegar ég skrifaði þetta þar sem það er svo mikið sem maður á eftir að gera áður en maður fer heim, en það reddast).

Ég á að halda erindi í skólanum um verkefnið í næstu viku. Ég myndi ljúga ef ég segði að ég væri ekki svoldið stressuð fyrir að halda fyrirlestur á ensku fyrir framan nokkrar hræður af fólki. En þetta verður góð æfing fyrir fyrirlesturinn heima. Það er spurning um að setja upp veðmál hér á síðunni um hversu oft ég mun stama á meðan á fyrirlestrinum stendur og hversu mikill sviti mun renna fram.

Annars er ég bara hress en get ekki beðið eftir því að þessum áfanga muni ljúka.

En jæja back to buisness.
Later.

Það skall hurð nærri hælum….

….í gærkvöldi þegar usb-lykillinn ákvað að fara í páskafrí. Ég hafði óvart verið að vista alla mína vinnu í gær á lykilinn og eflaust hefur það farið með hann svo að hann virkaði ekki lengur. Ég fékk nett taugaáfall og lét Sigurjón auðvitað hafa tölvuna því að hann hefur nú AÐEINS meira vit á þessu tæknidóti heldur en ég. Ég sat og svitnaði í stólnum við hliðina á honum og sá afrakstur dagsins hverfa sjónum mínum. Ég vissi ekki hvert ég ætlaði, ég var svo reið út í sjálfa mig að vera svona mikill klaufi að hafa ekki þessa hluti á hreinu í jafn mikilvægu máli eins og núna. Tíminn er naumur og má lítið út af bregða.

Sigurjón náði þó gögnum af lyklinum með einhverju forriti og það fyrsta sem ég leitaði eftir var auðvitað vinna dagsins, ég opnaði stærsta wordskjalið og bingó hluti af skjalinu var þar með vinnu gærdagsins en þó ekki allt. Einnig var ég með mun meira skipulag á öllum greinum á usb-lyklinum heldur en í tölvunni og því eru greinarnar mínar núna einn hrærigrautur á tölvunni og var ég áðan að reyna að finna þær greinar sem ég var að nota í gær til að finna þá hluti sem ég missti úr word-skjalinu. Hluti af því sem var á usb-lyklinum var ég svo ekki með á tölvunni (já ég veit – asni) en það var þó ekki mikið. Svo ég var fram á nótt að skýra öll Acrobat skjölin upp á nýtt og finna út hvað ég var með í tölvunni og hvað ekki. Það tók skiljanlega heljarinnar tíma þar sem ég var með einhverjar 130 greinar þarna inni sem ég þurfti að fara í gegnum. Þegar ég ætlaði svo að fara að sofa í nótt var það hægara sagt en gert þar sem ég var stanslaust að reyna að hugsa um hvaða greinar ég hefði verið að vinna með og hvað í ósköpunum ég hefði verið að skrifa allan liðlangann daginn. En að lokum sofnaði ég en vaknaði auðvitað fyrir allar aldir hugsandi um sömu hlutina og ég sofnaði með svo að ég ákvað nú bara að fara á fætur og reyna að koma smá skipulagi á þetta svo að hugurinn gæti verið rólegur. Hefur það gengið ágætlega fram til þess og ég held að ég sé búin að endurskrifa stóran hluta af því sem ég missti en það er vel hugsanlegt að ég hafi gleymt einhverju en það kemur þá eflaust í ljós síðar þegar sérfræðingur á þessu sviði les yfir herlegheitin og sér að það vantar stóran bút!;)

En þetta hefði getað verið verra svo að nú reyni ég bara að gleyma þessu leiðindaatviki, læri af þessu og lít björtum augum á komandi vikur með sól í hjarta!

Gleðilega páska.

Heilsuhraust og páskar á næsta leiti.

Jæja er búin að endurheimta heilsuna á ný. Eins og sjá má á færslunni á undan náðu veikindin hæsta tindi um helgina og var nefið á mér virkilega aumt þegar ég var búin að snýta mér svona oft á svona stuttum tíma. Annars er það bara same old hjá mér þó með einni undantekningu að ég er að einbeita mér að skrifum þessa dagana. Það er voða indælt að þurfa ekki að fara út úr húsi og geta þess vegna verið á náttfötunum allan daginn. En gleðin mun standa stutt þar sem ég mun fara aftur á lab-inn eftir einhverja daga til að klára það sem þarf að klára þar.

Annars eru víst páskarnir að koma, finnst það hálfskrýtið þar sem það er öðruvísi bragur yfir hátíðum þegar maður er erlendis fjarri flestum sem maður þekkir En ég bíð þó eftir sunnudeginum með eftirvæntingu þar sem ég og Sigurjón eigum páskaegg til að gæða okkur á og var lítill fugl sem hvíslaði því að mér áðan að fleiri væru á leiðinni!;) Ég mun seint afþakka sætindi, enda sagði Sigurjón við mig um daginn “ég skil ekki af hverju þú ert ekki 200 kg”, haldið þið að það sé huggulegt að heyra slík! Sumir hefðu líklegast mógðast en ég hló nú bara að þessari vitleysu í honum og þakkaði fyrir það að vera ekki 200 kg.

Það styttist svo í heimför og verður gott að komast aftur “heim”. En ætli maður verði ekki orðin leiður á Íslandi eftir nokkra daga og óskar þess að vera í NY í sólinni. Vona að veðrið verði dásamlegt næsta sumar.

En það er best að slá botninn í þetta innihaldslausa blogg en þið vitið allaveganna að ég er heil á húfi.

Over and out.

Sigurjón stakk af til….

…Washington til að túristast með alþjóðlegum stúdentum í skólanum hans í dag og ég sit eftir ein í íbúðinni. Ég hefði nú alveg viljað fara með í ljósmyndadót-töskunni hjá Sigurjóni til að skoða t.d Hvíta húsið en það var nú víst ekki leyfilegt að taka með sér “vini” sem eru ekki í skólanum. En hann fór vopnaður þremur myndavélum og allaveganna 10 filmum svo að ég ætti nú að sjá herlegheitin á myndum þegar hann kemur heim. Í stað þess að spóka sig um nýjar og spennandi slóðir sit ég hér við skrifborðið að skrifa eins og vera ber með snýtibréf á víð og dreif um mig og með þessu áframhaldi verð ég komin með Mount Everest hér á einu horninu á borðinu þegar líður að kveldi sem er ansi hreint hressandi.

Annars er ég bara hress….

Vorið er komið og grundirnar gróa….

Það er svo löngu komin tími á nýja færslu að það er eiginlega hálf “hallærislegt” að blogga núna eftir svona langa þögn.

Það fyrsta í fréttum er að veðrið hér í borg er virkilega farið að ylja manni um hjartarætur. Í stað þess að klæða sig eins og eskimóa á morgnana þá fer maður léttklæddur út um dyrnar og það fyrsta sem maður heyrir er fuglasöngur. Já krakkar mínar, vorið er komið í stórborginni. Í tilefni af þessu góða veðri fórum við Sigurjón út að ganga í hverfinu eitt kvöldið sem endaði með för á Starbucks, namminamm. En það er ótrúlega fyndið að stundum kemur yfir mig þessa mikla þörf til að fara út og þá segi ég við Sigurjón að nú verðum VIÐ að fara út og það ekki seinna en NÚNA og vill hann þó oft segja “núnú, er komin tími til að viðra hundinn sinn”. Ekki dettur mér í hug að fara ein út að viðra mig heldur verður maður að hafa félagsskap og er hann Sigurjón það góðhjartaður að hann neitar nú sjaldan (eða er það kannski frekja í mér og hann þorir ekki að neita!;).

Annars hefur heilsan ekki verið upp á sitt besta síðan um helgina. Sunnudagurinn var með eindæmum skrýtinn dagur. Ég mátti vart lyfta litla fingri án þess að sofna þar sem ég varð svo þreytt á að hreyfa mig. Á mánudeginum kom skýringin á þessum undarlega degi því að kvef hafði bankað á dyrnar. Mikill slappleiki hefur fylgt í kjölfarið og hef ég skriðið upp í rúm í kringum tíu eftir langan dag og steinsofnað. Fyrir utan í gærkvöldi þar sem ég átti í hreinustu erfiðleikum með að sofna þar sem ég gat ekki andað í gegnum nefið vegna nefstíflu. Á svona stundum vildi ég að ég væri eins og Sigurjón og gæti andað með munninum, það er sama hvað ég reyndi að halda munninum opnum og anda það barasta tókst ekki. Spurning um að setja tannstöngul á milli varanna næst til að koma í veg fyrir að hann lokist í sífellu!;) En á endanum tókst mér að sofna en ég vaknaði þó jafnþreytt í morgun og þegar ég fór að sofa, kannski hefur það verið vegna súrefnisleysis í nótt;) Kvefið virðist nú ekkert vera að fara heldur hefur farið versnandi og ætli ég megi ekki búast við toppnum verði náð um helgina. Vegna slappleikans hef ég látið æfingar eiga sig síðustu daga, það er ekki seinna vænna að maður læri af mistökum síðustu ára. Ég hef nú ansi oft farið “veik” á æfingu og séð eftir því þar sem maður fær það nú oftast margfalt í bakið og liggur maður óvígur eftir.

Lítið annað er í fréttum, er búin á lab-num í bili en þangað fer ég aftur um miðjan apríl til að klára. Þangað til verður það bara skrifi, skrifi, skrifi, skrifffffffff! Er búin að seinka fluginu mínu um tvo daga, svo að ég mun fara héðan föstudaginn 27.apríl sem þýðir að ég lendi laugardagsmorgninn þann 28.apríl. Svo að það er mánuður í að ég muni stíga aftur fæti á Íslandi og ég myndi vera að ljúga ef ég segði að ég hlakkaði ekki svoldið til….

Over and out

Íbúð til leigu á Manhattan

Vildi bara benda ykkur á færsluna hjá honum Sigurjóni eða fara á www.sigurjon.com/newyork

Endilega spread the news, ef þið þekkið einhvern sem er á leiðinni til NY í sumar endilega láta viðkomandi vita!;)

Annars var síðastliðin vika frekar ströng og löng. Eftir að ég hafði klárað eitt verkefni á rannsóknarstofunni í gær ákvað ég bara að taka því rólega það sem eftir lifði dags til að hlaða batteríin. Ég held að það hafi bara tekist ágætlega!